Artikelen, uitleg en inzichten over stress, trauma, het zenuwstelsel en herstel. Geordend op thema, zodat je vindt wat je zoekt.
Voor wie altijd aan staat en nooit echt uit
Ik ging op vakantie en kwam uitgeput thuis. Ik lag in de zon en mijn hoofd stond gewoon aan. Ik dacht: ik ben gewoon niet zo iemand die goed kan niksen. Maar dat was het niet.
Je staat in de supermarkt en de muziek is net een tikkeltje te hard. De rij is net een tikkeltje te lang. En opeens voel je een golf van irritatie die nergens op slaat. Maar het slaat ergens op. Alleen niet op de supermarkt..
Wat trauma is, hoe het in je lichaam zit, wat herstel betekent
Ik weet nog precies hoe ik zat toen de bedrijfsarts me doorstuurde. Rechtop. Armen over elkaar. Klaar om uit te leggen dat er niets aan de hand was. Ik gaf mezelf een half jaar. Dan zou deze bullshit voorbij zijn.
Mensen denken bij trauma vaak aan iets groots. Een ramp, een aanslag, oorlog. Iets wat overduidelijk erg is, iets wat iedereen zou begrijpen. Maar trauma werkt niet zo. De vraag is niet: was het erg genoeg? De vraag is: wat heeft het achtergelaten?
Polyvagaal, fight/flight/freeze en window of tolerance in gewone taal
Ik dacht dat ik het zelf wel zou oplossen. Tot mijn lijf liet voelen dat doorgaan geen herstel is. Een persoonlijk verhaal over PTSS, boosheid, overleven en de weg terug naar verbinding.
Je maag die zich samenknijpt, darmklachten zonder duidelijke oorzaak. Soms werkt ons lijf niet vanuit het hoofd, maar vanuit een vergeten zenuw.
wordt vervolgd
Wat herstel betekent en hoe dat er in de praktijk uitziet
Ik wachtte op de oude versie van mezelf. Scherp, snel, zeker van mezelf. De politievrouw die dacht dat ze alles aankon. Op een dag besefte ik: die versie komt niet terug. En dat was het meest bevrijdende inzicht van mijn hele herstelproces.
Mensen denken bij herstel vaak aan een moment. Het moment waarop het over is. Waarop ze zichzelf weer herkennen. Maar herstel werkt niet zo. En dat is precies waarom zoveel mensen zich afvragen of ze het wel goed doen.
Moreel letsel, secundaire traumatisering en het patroon van altijd geven
Ik nam het mee naar de volgende melding, en de volgende. En dan ineens zijn er die hele ernstige incidenten. Die je niet meer uit je hoofd kunt krijgen. Gewoon ertussendoor. Wat ik niet begreep is wat dat stapelen doet. Niet per incident, maar over jaren.
Je zenuwstelsel maakt geen onderscheid tussen gevaar dat jij ervaart en gevaar dat je bij een ander waarneemt. Het reageert op beide. Dag na dag. Jaar na jaar. Dat heeft een naam. En het is een van de meest onderschatte redenen waarom hulpverleners uitvallen.
V